Szczepienie dzieci

Ruch antyszczepionkowy z roku na rok rośnie w siłę również w Polsce, mimo obowiązkowego kalendarza szczepień dla dzieci coraz więcej rodziców skutecznie unika podawania szczepionek swoim dzieciom. Jak podaje Instytut Profilaktyki Zakażeń mimo, że 98% rodziców szczepi swoje dzieci, to co roku przybywa 3000 dzieci niezaszczepionych. Dyskusje za i przeciw szczepieniu są bardzo emocjonalne, trudno jednak zaprzeczyć, że choroby których unikamy  dzięki szczepieniom są bardzo poważne i w przeszłości zabiły czy okaleczyły mnóstwo dzieci. Dziś, na skutek ruchów przeciwników szczepienia i łatwości przemieszczania się dużych grup – czy to wakacyjnych czy emigracyjnych część chorób, o których wydawało się, że zapomnieliśmy powraca.

Jedną z tych chorób jest krztusiec – na który chorują nawet dzieci zaszczepione. Jak tłumaczy doktor Wojciech Feleszko obecnie stosowana szczepionka na krztusiec jest bardzo bezpieczna, nie powoduje żadnych skutków ubocznych w odróżnieniu od tej stosowanej kilkadziesiąt lat temu, (gorączki, bezdechu, objawów neurologicznych) ale za to nie zabezpiecza w 100% przed zachorowaniem. Ważne jest jednak to, że dzieci zaszczepione na krztusiec przechodzą tę chorobę dużo łagodniej.

Krztusiec, zwany również kokluszem jest chorobą bakteryjną, charakteryzującą się długotrwałym (trwającym do 10 tygodni), męczącym, duszącym kaszlem ze świszczącym wdechem. Przed rozpowszechnieniem szczepionek co dziesiąte dziecko zarażone kokluszem umierało.

A jak donoszą duńscy naukowcy chorowanie na krztusiec zwiększa ryzyko rozwoju padaczki u dzieci.

Badacze przeanalizowali dane 4700 dzieci które chorowały na krztusiec. 1.7% z nich  zachorowało następnie na padaczkę. Wśród populacji kontrolnej 47 tysięcy dzieci odsetek ten wyniósł 0,9%. Po odrzuceniu wszystkich przypadków, w których na wystąpienie padaczki mogły mieć wpływ inne powody obliczono, że ryzyko zachorowania na padaczkę, wśród dzieci poniżej dziesiątego roku życia, które zachorowały wcześniej na krztusiec jest 0 70% wyższe niż u dzieci bez infekcji. Wcześniejsze badania mówiły o ryzyku drgawek i uszkodzenia mózgu związanych z kokluszem.  Długotrwały kaszel, duszności i bezdech powodują niedotlenie mózgu, co może powodować jego uszkodzenie.

Niech zatem obawa przed padaczką będzie kolejnym argumentem za szczepieniem dzieci na te śmiertelne dla nich choroby.

 

Źródło:

http://www.edziecko.pl/zdrowie_dziecka/1,79372,14215558,_Najczesciej_nie_szczepia_dzieci_dziennikarki_i_piosenkarki_.html

Padaczka ograniczeniem zawodowym

Mimo że około 70% osób chorych na padaczkę dobrze odpowiada na leki przeciwpadaczkowe i nie ma napadów w Polsce padaczka jest na liście 20 chorób powodujących niezdolność do pracy. Padaczka znacząco utrudnia znalezienie pracy, połowa chorych w ogóle nie informuje pracodawcy o chorobie bojąc się utracenia pracy. Według badań PRO-EPI TNS OBOP z 2013 roku zawodowo pracuje zaledwie 40% chorych. Orzekanie o niezdolności do pracy powinno być rozwiązaniem ostatecznym, po wyczerpaniu wszystkich wcześniejszych możliwości aktywizacji zawodowej, zarówno ze względów terapeutycznych i społecznych jak i ekonomicznych.

Problemy zaczynają się już na poziomie szkoły. Dzieci chore na padaczkę niechętnie przyjmowane są do szkół i przedszkoli. Rodzicom nierzadko sugeruje się konieczność przeniesienia dziecka do szkoły specjalnej, mimo że padaczka nie towarzyszy żadnym zaburzeniom rozwojowym dziecka. Młodzieży brakuje wsparcia przy wyborze zawodu czy kierunku studiów zapewniających optymalną aktywność zawodową.

W niektórych poradniach zawodowych są listy zawodów przeciwwskazanych chorym na padaczkę, ale ze względu na różnorodny przebieg choroby trudno stworzyć jednoznaczne kryteria. Najważniejszym pytaniem jest częstość występowania napadów, odpowiedź na leki przeciwpadaczkowe, okres bez napadów i bez przyjmowania leków. Przyjmuje się, że osoba chora na padaczką nie powinna podejmować następujących prac:

  • zawody przemysłowe – wymagające obsługi maszyn i urządzeń,
  • zawodowy kierowca – przepisy dotyczące prowadzenia pojazdów zostały złagodzone – artykuł Padaczka a prawo jazdy
  • zawody wymagające kierowania innymi pojazdami (np. wózki widłowe, dźwigi)
  • praca na wysokościach,w narażeniu na upadek z wysokości
  • praca wymagająca szybkiego tempa działań,
  • prace przy których występuje zwiększone ryzyko porażenia prądem, ekspozycji na promieniowanie, czynniki toksyczne,
  • prace wykonywane w dużym hałasie, czy przy nagłych zmianach temperatury, w gorącym mikroklimacie, nadciśnieniu
  • prace w narażeniu na bodźce wzrokowe – migoczące powierzchnie np. wodne, oślepiające odbicia, gwałtowne zmiany jasności
  • praca zmianowa, praca w nocy, związana z deficytem snu i brakiem regularności snu.

Przykładowe zawody, które mogą być niedostępne dla osób chorujących na padaczkę:

  • kierowca zawodowy, pilot, maszynista, motorniczy, taksówkarz
  • kominiarz, murarz, elektryk, dekarz, malarz
  • operator obrabiarki, tokarz, spawacz
  • strażak, policjant, strażnik więzienny, ochroniarz, żołnierz
  • nurek, marynarz
  • lekarz, pielęgniarka, położna

Zaświadczenie o zdolności do pracy zawsze wydaje lekarz medycyny pracy i to on indywidualnie decyduje o możliwości podjęcia konkretnych studiów czy pracy.

Pierwsze sygnały padaczki u dzieci

Pierwsze sygnały świadczące o padaczce u dzieci mogą być bardzo delikatne, mieć bardzo nietypowy charakter i być trudne do określenia. Mogą pozostać niezauważone przez rodziców i opiekunów. Tymczasem w przypadku padaczki u dzieci ważne jest szybkie zdiagnozowanie i prowadzenie dziecka przez lekarza specjalistę. Padaczce może bowiem towarzyszyć wiele innych chorób, może  też być związana z niedorozwojem psychicznym.

Przedstawiamy symptomy, które nie muszą wcale świadczyć o padaczce, ale na które warto zwrócić uwagę i o których warto powiedzieć lekarzowi.

  • Drżenie ręki lub nogi, bóle brzucha i wymioty. Objawy te mogą świadczyć o drobnych uszkodzeniach mózgu.
  • Zachowania „dziwne”, powtarzające się regularnie w ciągu dnia i podobne do siebie. Mogą to być drobne automatyzmy, nagłe zatrzymywania się, upuszczanie przedmiotu z rąk. Zachowania takie trwają kilkadziesiąt sekund, powtarzać się i 20 razy dziennie, potem wszystko wraca do normy.
  • Kilkusekundowe skurcze lub szarpnięcia mięśni, szczególnie po przebudzeniu lub w trakcie snu. Mogą powtarzać się co 5-10 minut.
  • W przypadku starszych dzieci – nagłe problemy w szkole, problemy z koncentracją.  Wyłączenia –  czasowe „odpłynięcie”, całkowite wyłączenie uwagi i problemy z powrotem do rzeczywistości. Dziecko nie słyszy co się do niego mówi, po chwili zachowuje się zupełnie normalnie. Mruganie powiek, nieskoordynowane ruchy.

Takich sygnałów nie należy mylić z tikami, atakami płaczu czy łkaniem dziecka, drżeniem z zimna, spontanicznym napięciem mięśni w trakcie zasypiania, nocnymi koszmarami. Padaczka jest mylona z drgawkami gorączkowymi, napadami bezdechu, objawami refluksu żołądkowo-przełykowym. W wieku młodzieńczym z migreną i omdleniami.

źródło: http://www.e-sante.fr/epilepsie-enfant-signes-souvent-trompeurs/actualite/845#paragraphe2 http://dzieci.pl/kat,1024253,title,Padaczka-choroba-o-mylacych-objawach,wid,15274247,wiadomosc.html?smgputicaid=6166a7

Zaburzenia napadowe niepadaczkowe u dzieci
Dr n.med.Jolanta Bielicka-Cymerman

 

 

Padaczka u dzieci a ADHD

Wśród osób chorych na padaczkę zaburzenia psychiczne są częstsze niż wśród ogólnej populacji. Współistnieją z psychozami, depresją, zespołem otępiennym. Wśród dzieci chorych na padaczkę zauważamy zachowania agresywne, zaburzenia uwagi, impulsywność, zaburzenia lękowe. Szacuje się, że 14% dzieci chorych na padaczkę ma #ADHD zespół nadpobudliwości z deficytem uwagi. Niektóre źródła podają nawet 25-30%.

Dzieci chore na padaczkę są bardziej narażone na problemy z koncentracją i z zachowaniem – zarówno w domu jak i w szkole. Czasem problemy te są na tyle poważne, że zakłócają funkcjonowanie dziecka w środowisku szkolnym. Brak koncentracji, agresywność, nadpobudliwość psychoruchowa, impulsywność i pobudzenie sugeruje współwystępowanie ADHD.

O rozpoznaniu ADHD możemy mówić wtedy, gdy zachowania charakterystyczne dla zespołu nadpobudliwości występują przynajmniej w dwóch środowiskach – np. i w domu i w szkole. Muszą być na tyle silne, że uniemożliwiają dziecku normalne funkcjonowanie. Symptomy nadpobudliwości przeważnie są zauważalne u dzieci do 7 roku życia.

Stosuje się różną klasyfikację zespołu nadpobudliwości –  wyróżnia się ten z dominacją zaburzeń koncentracji, zaburzeń w sferze poznawczej; typ z dominacją nadruchliwości – częstszy u chłopców i typ mieszany – najczęściej występujący – gdzie mamy do czynienia z trzema charakterystycznymi dla ADHD zachowaniami jednocześnie – nadruchliwością, impulsywnością i zaburzeniem koncentracji uwagi.

U dzieci chorych na padaczkę najczęściej mamy do czynienia z typem ADHD związanym z zaburzeniami koncentracji uwagi – wynika to z podobieństwa zmian w aktywności mózgu, w szczególności z wyładowaniami komórek nerwowych w płacie skroniowym mózgu.  Zauważa się, że im wcześniej dochodzi do napadów padaczkowym tym większe prawdopodobieństwo wystąpienia ADHD, podobną korelację widać z ilością i ciężkością napadów u dzieci. I odwrotnie – u dzieci z ADHD częściej stwierdza się nieprawidłowości w zapisie EEG, większe jest prawdopodobieństwo rozwoju padaczki.

Część leków przeciwpadaczkowych wpływa na koncentrację i problemy z uwagą u dzieci – należy bardzo uważnie obserwować skutki farmakoterapii na zachowanie dziecka i odpowiednio dostosować dawki leków. Poprawne dawkowanie leków przeciwpadaczkowych poprawia bowiem uwagę a u dorosłych łagodzi objawy ADHD. Z drugiej strony leki na ADHD mogą być z powodzeniem stosowane u dzieci chorych na padaczkę.

Źródło: bcepilepsy.com, Dre Sare Akdag „Epilepsy and ADHD”, Problemy i kryzysy psychiczne w przebiegu padaczki – Centrum Dobrej Terapii

 

 

Epilepsja składanka

Klasyfikacja padaczki według ICD-10

Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób ICD-10 weszła powszechnie w życie w 1994 roku dzięki staraniom WHO. Przetłumaczona jest na 43 języki i obowiązuje w 117 państwach – służąc do międzynarodowego określania przyczyny zgonu i rozpoznania. Padaczka należy do grupy chorób układu nerwowego G00-G99.

Zaburzenia okresowe i napadowe (G40–G47)

G40 Padaczka (ang. epilepsy)

  • G40.0 Padaczka samoistna (ogniskowa) (częściowa) i zespoły padaczkowe z napadami o zlokalizowanym początku
    • Łagodna padaczka dziecięca ze środkowoskroniowymi potencjałami iglicowymi w EEG
    • Padaczka dziecięca z wyładowaniami potylicznymi w EEG
  • G40.1 Padaczka objawowa (ogniskowa) (częściowa) i zespoły padaczkowe z prostymi napadami częściowymi
    • Napady bez zaburzeń świadomości
    • Proste napady częściowe ulegające wtórnemu uogólnieniu
  • G40.2 Padaczka objawowa (ogniskowa) (częściowa) i zespoły padaczkowe ze złożonymi napadami częściowymi
    • Napady z zaburzeniami świadomości, często z towarzyszącymi automatyzmami
    • Złożone napady częściowe ulegające wtórnemu uogólnieniu
  • G40.3 Uogólniona samoistna padaczka i zespoły padaczkowe
    • Łagodna dziecięca padaczka miokloniczna
    • Łagodne drgawki noworodkowe (rodzinne)
    • Padaczka dziecięca z utratą świadomości [pyknolepsja]
    • Padaczka z napadami „grand mal” przy przebudzeniu
    • Młodzieńcza: padaczka z utratą świadomości; padaczka miokloniczna [napady impulsywne typu „petit mal”]
    • Niespecyficzne napady padaczkowe: atoniczne; kloniczne; miokloniczne; toniczne; toniczno-kloniczne
  • G40.4 Inne postacie uogólnionej padaczki i zespołów padaczkowych
    • Padaczka z mioklonicznymi napadami nieświadomości; napadami miokloniczno-astatycznymi
    • Skurcze dziecięce
    • Zespół Lennoxa-Gastauta
    • Napady skłonów
    • Objawowa wczesna encefalopatia miokloniczna
    • Zespół Westa
  • G40.5 Szczególne zespoły padaczkowe
    • Epilepsia partialis continua [Kożewnikowa]
    • Napady padaczkowe związane z alkoholem, lekami, zmianami hormonalnymi, pozbawieniem snu, stresem
  • G40.6 Napady „grand mal”, nieokreślone (z napadami „petit mal” lub bez takich napadów)
  • G40.7 Napady „petit mal”, nieokreślone, bez napadów „grand mal”
  • G40.8 Inne padaczki
  • G40.9 Padaczka, nieokreślona

G41 Stan padaczkowy (ang.Status epilepticus)

    • G41.0 Stan padaczkowy typu „grand mal”
    • G41.1 Stan padaczkowy typu „petit mal”
    • G41.2 Złożony częściowy stan padaczkowy
    • G41.8 Inne stany padaczkowe
    • G41.9 Stan padaczkowy, nieokreślony

Padaczka idiopatyczna

Padaczka idiopatyczna – czyli pierwotna – to padaczka, w której nie możemy określić przyczyn ataków epileptycznych. Jeśli mamy do czynienia z napadami uogólnionymi, mówimy o padaczce idiopatycznej uogólnionej (ang. idiopathic generalised epilepsy IGE). Wyróżnia się również padaczkę idiopatyczną ogniskową.

Padaczka idiopatyczna często towarzyszy chorobom genetycznym, często bywa też dziedziczona. Dzieci w rodzinach, w których byli chorzy na padaczkę idiopatyczną mają 5-10 razy większe prawdopodobieństwo zachorowania. Badacze podejrzewają, że właśnie czynnik genetyczny odpowiada za idiopatyczne napady uogólnione, które stanowią 20-30% zachorowań na padaczkę.

Padaczka towarzyszy wielu chorobom genetycznym. W szczególności wymienia się:

  • Zespół Angelmana – 90% dzieci choruje na padaczkę
  • Zespół Sotosa – 50% dzieci ma napady drgawkowe – napady związane z wysoką gorączką, z czego połowa rozwija napady uogólnione
  • Zespół Downa – 1-10% dzieci
  • Stwardnienie guzowate – 90% przypadków, przy czym u 70% dzieci padaczka pojawia się w pierwszym roku życia

Wśród innych chorób genetycznych, którym mogą towarzyszyć napady padaczkowe wymienia się genetycznie uwarunkowane zaburzenia metaboliczne (fenyloketonuria, choroba Taya-Sachsa i Niemanna-Picka), zespoły wad wrodzonych należące do fakomatoz, czyli zespołów nerwowo-skórnych (obok stwardnienia guzowatego m.in Zespół Sturge’a-Webera).