Archiwa tagu: przyczyny padaczki

Padaczka o podłożu autoimmunologicznym?

Padaczka o podłożu autoimmunologicznym?Większość przypadków padaczki ma nadal nieznane przyczyny. Z pewnością u podstaw choroby leżą pewne zaburzenia molekularne, które być może kiedyś poznamy. W ostatnich badaniach udowodniono na przykład, że niektóre napady padaczkowe mogą pojawiać się na skutek zaburzeń autoimmunologicznych.

Lekarze z Mayo Clinic opublikowali w styczniu 2013 roku wyniki badań grupy 32 chorych z lekooporną padaczką. Wszystkich pacjentów charakteryzował początek choroby w późniejszym wieku, bez uchwytnej przyczyny (urazu, udaru czy guza mózgu). Napady występowały często codziennie, czasem z różnych ognisk w mózgu. U krewnych 53% pacjentów stwierdzono częste występowanie chorób autoimmunologicznych: cukrzycy, celiakii, niedoczynności tarczycy, reumatoidalnego zapalenia stawów.

U 63% pacjentów stwierdzono w badaniu rezonansem magnetycznym prawdopodobne zapalne zmiany, a u 57% wysoki poziom białka i leukocytów w płynie mózgowo-rdzeniowym. U 91% wykazano obecność przeciwciał przeciw komórkom neuronalnym. U dwóch chorych stwierdzono chorobę nowotworową będąca przyczyną zmian w układzie odpornościowym, u pozostałych zastosowano przez kilkanaście miesięcy leczenie takie jak w ostrej fazie choroby autoimmunologicznej – dożylne sterydy, cyklofosfamid czy plazmaferezę. U 81% pacjentów wystąpiła spektakularna poprawa, z czego u 67% oznaczało to całkowite ustąpienie napadów!

Na podst.
Arch Neurol. 2012 May;69(5):582-93.Autoimmune epilepsy: clinical characteristics and response to immunotherapy. Quek AM et al.

Padaczka po udarze mózgu

Padaczka po udarze mózgu

Padaczka po udarze mózguUdar mózgu to zaburzenie krążenia mózgowego, które powoduje przejściowe lub trwałe ubytki neurologiczne. Krwotoczny udar mózgu to wylew krwi z pękniętego naczynia ( po pęknięciu tętniaka, w wyniku przełomu nadciśnieniowego). Udar niedokrwienny to zatkanie naczynia skrzepliną, płytką miażdżycową lub pęcherzykiem gazu.

W wyniku udaru następuje niedokrwienie zaopatrywanego przez uszkodzone naczynie obszaru mózgu. Pojawiają się ubytki neurologiczne – zaburzenia mowy, siły mięśniowej, czucia.

Mimo iż ryzyko udaru rośnie wraz z wiekiem, w ostatnich latach odnotowuje się występowanie udaru mózgu u coraz młodszych osób, co niewątpliwie związane jest z epidemią nadciśnienia, nadwagą, paleniem tytoniu i stresem. Udary mózgu zdarzają się także u dzieci.

Jeśli niedokrwienie mózgu jest nieznaczne, a leczenie wdrożone szybko – objawy niedokrwienia mózgu mogą się wycofać, a ubytki neurologiczne wyrehabilitować.

U dorosłych w kilku procentach przypadków następstwem udaru jest blizna, która może stać się ogniskiem padaczkowym. Napady drgawek po udarze mogą wystąpić we wczesnej fazie, a mogą ujawnić się dopiero po kilku dniach. W badaniu opublikowanym w 2012 roku przeanalizowano 714 pacjentów w wieku 27-97 lat, którzy trafili do włoskich klinik z pierwszym w życiu udarem. U 6,3% z nich wystąpiły napady drgawek; byli to przeważnie pacjenci z krwotocznym udarem w obszarach kory mózgowej, a napady występowały w ciągu pierwszych 24 godzin od udaru.

Choć udar rzadko występuje u dzieci, poudarowa padaczka jest jego częstym powikłaniem. W publikacji z kwietnia tego roku przeanalizowano historie chorób 371 dzieci, które przeżyły udar mózgu i zostały wypisane do domu w latach 1993-2007. Napady padaczkowe wystąpiły u 36% dzieci w ciągu pierwszych 24 godzin po udarze, a u blisko 24% w ciągu kolejnych 4,5 roku. Skumulowane ryzyko zachorowania na padaczkę u dziecka wyniosło 34% w okresie w 10 lat od udaru.

Napady padaczkowe w bezpośrednim okresie po udarze wiążą się z wyższą śmiertelnością chorych. Nie maja jednak tendencji nawrotowych. Natomiast tzw. późne napady (występujące od 1/2 roku do 2 lat po udarze) zwykle mają charakter trwały i wymagają leczenia lekami przeciwpadaczkowymi.

Należy także pamiętać, że każdy przedłużający się ponad 3-5 min. stan braku przytomności u pacjenta po napadzie padaczkowym może być objawem kolejnego udaru mózgu. Należy wówczas pilnie wezwać pogotowie.

Na podst.
65th Annual Meeting of the American Academy of Neurology in San Diego, California.Poster: „Seizures and Epilepsy After Stroke: Resources and Costs Assessment,”
International Stroke Conference (ISC) 2012: Abstract 41. Presented February 1, 2012.
Zdjęcie: Basic Ambulance in city Bydgoszcz Author=Pawel998 Date=2009-26-03

Migrena i aura

Predyspozycje do zachorowania na epilepsję i migrenę z aurą mogą mieć wspólne genetyczne podłoże

Migrena i auraWyniki badania opublikowanego w styczniu 2013 roku w renomowanym piśmie medycznym Epilepsy, wskazują na prawdopodobnie wspólną genetyczną predyspozycję dla epilepsji oraz migreny z aurą.

W badaniu analizowano dane z rosnącej międzynarodowej bazy pacjentów z epilepsją (Epilepsy Phenome/Genome Project – EPGP). Wyniki zestawień statystycznych wskazują niezbicie, że migrena z aurą występuje ponad dwukrotnie częściej u osób z padaczką, a także wśród ich krewnych pierwszego stopnia. Także odwrotnie – ryzyko wystąpienia padaczki wśród osób cierpiących na migrenę z aurą i ich krewnych jest większe niż w populacji ogólnej. Co ciekawe związek ten nie dotyczy migreny bez aury.

Już w 2007 roku wykazano częste współwystępowanie migreny z aurą i tzw. „dużej depresji”. Być może zatem serotonina (której niedobór pojawia się w depresji) ma związek z migrenami? A skoro migreny mają związek z padaczką, to przez analogię – może serotonina ma wpływ na występowanie napadów padaczkowych? W doświadczeniach na zwierzętach faktycznie wykazano, że leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI (zwiększające poziom serotoniny w mózgu) poprawiają leczenie przeciwdrgawkowe. Obecnie pod kątem podobnych korelacji analizowana jest baza danych osób z padaczką leczonych SSRI z powodu depresji. Efekt odwrotny jest już znany od lat – leki przeciwpadaczkowe stosowane są przecież jako leki stabilizujące nastrój w chorobie afektywnej dwubiegunowej.

Wszystkie te badania zmierzają do lepszego zrozumienia działania mózgu i pochodzenia wzmiankowanych chorób. Przecież człowiek ma jeden mózg, a nie dwa: osobno neurologiczny a osobno psychiatryczny- zauważa nasz konsultant prof. Łukasz Święcicki.

Na podst.
Evidence for a shared genetic susceptibility to migraine and epilepsy. M. Winawer, R. Connors & the EPGP Investigators Epilepsia. Epilepsy. Published online Jan 7, 2013. Printed vol. 288–295, Feb 2013

Uraz głowy

Padaczka pourazowa

Uraz głowy Padaczka pourazowa rozpoznawana jest w przypadku wystąpienia co najmniej dwu napadów padaczkowych, po upływie co najmniej tygodnia od urazu głowy u osoby, która wcześniej nie miała napadu padaczkowego i ma wykluczone inne przyczyny drgawek ( zaburzenia elektrolitowe, jonowe, metaboliczne, niedotlenienie, poalkoholowe delirium).

Napady, które mogą wystąpić bezpośrednio po urazie, nazywane pourazowymi napadami drgawek, są wynikiem bezpośredniego uszkodzenia mózgu i nie są związane z późniejszym wystąpieniem lub nie padaczki pourazowej, która jest stanem przewlekłym.

Nie wiadomo które urazy głowy mogą predysponować do wystąpienia padaczki – z pewnością większe ryzyko powstania ogniska padaczkowego niosą ze sobą urazy drążące w głąb czaszki, z rozległym obszarem krwawienia.

80-90% przypadków pourazowej padaczki jest rozpoznawane w 2 lata po urazie głowy. Im dłuższy okres bez napadów, tym mniejsze ryzyko wystąpienia padaczki. W jednym z badań naukowych podsumowano ryzyko wystąpienia padaczki pourazowej w ciągu 30 lat po urazie głowy, na 2,1% dla łagodnego urazu głowy, 4,2% dla umiarkowanie ciężkiego urazu głowy i 16,7% dla ciężkiego urazu głowy (ciężkość urazu głowy jest ściśle zdefiniowana w medycynie). Ryzyko wystąpienia padaczki po urazie u dzieci jest mniejsze (ok.10% dzieci po urazie głowy) niż u dorosłych (16-20%). Jednak uraz głowy u młodego człowieka jest najpoważniejszym czynnikiem ryzyka rozwoju padaczki w wieku późniejszym.

Padaczka pourazowa może ujawnić się zarówno w krótkim okresie po urazie, jak i po wielu miesiącach, a nawet latach. Podawanie leków przeciwpadaczkowych w celu profilaktyki padaczki pourazowej nie zmniejsza ryzyka wystąpienia napadów.

Rozpoznanie padaczki pourazowej jest najpewniejsze, kiedy lekarz może bezpośrednio zaobserwować napad padaczkowy oraz posiada udokumentowane informacje na temat urazu. Elektroencefalografia (EEG) oraz rezonans magnetyczny (MRI) są dodatkowymi badaniami diagnostycznymi, jednakże często nie wykazującymi odchyleń od normy

Leczenie padaczki pourazowej opiera się na zarówno na leczeniu farmakologicznym , jak i chirurgicznym usunięciu ogniska padaczkowego, które powstało w wyniku urazu (jeśli jest ono ściśle określone i operacyjne).

Przeczytaj też: Wysokie ryzyko padaczki przez 10 lat po urazie głowy

Na podst. Pagni CA, Zenga F. „Posttraumatic epilepsy with special emphasis on prophylaxis and prevention”. Acta Neurochirurgica (2005)93: 27–34.

Uraz głowy

Wysokie ryzyko padaczki przez 10 lat po urazie głowy

Uraz głowy W marcu 2009 w prestiżowym medycznym piśmie Lancet opublikowano wyniki badania duńskich badaczy na temat związku urazu głowy z późniejszym wystąpieniem padaczki. Na podstawie narodowego rejestru szpitalnego przeanalizowano dane 1,6 mln Duńczyków urodzonych w latach 1977-2002.
Wyliczono, że po lekkim urazie mózgu, także ze złamaniem kości czaszki ryzyko padaczki wzrasta dwukrotnie, natomiast po ciężkim urazie mózgu aż 7-krotnie !
Ryzyko wystąpienia padaczki utrzymuje się przez kolejnych 10 lat po urazie głowy i obniża się w niewielkim stopniu z biegiem czasu: po 10 latach osoby po lekkim urazie mózgu nadal mają ryzyko wystąpienia padaczki 1,5 raza wyższe niż zdrowa populacja, a osoby po ciężkim urazie głowy 4,5 raza wyższe. Ryzyko to jest wyższe u osób po 15 roku życia, oraz wyższe w rodzinach, w których występowała epilepsja.
Wspomniane duńskie badanie jest prawdopodobnie pierwszą tego typu oceną długości utrzymywania się wysokiego ryzyka padaczki po przebyciu urazu głowy. Przedstawione liczby skłaniają do otwarcia dyskusji na temat możliwości zapobiegania rozwojowi ogniska padaczkowego u osób po urazie głowy .

Na podst. Lancet 2009, 373:1105-1110